Σωματείο των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης

των εξαρτήσεων και προαγωγής της ψυχοκοινωνικής υγείας

Month: Ιούλιος 2017

Φ. Τερζάκης: Η εποχή της αντιψυχιατρικής (απόπασμα)

TERZ-C

H εποχή της αντιψυχιατρικής

(απόσπασμα από το βιβλίο του Φ. Τερζάκη: Τα Ονόματα του Διονύσου. Προαναγγελίες μιας διαρκώς ματαιούμενης έλευσης)

Κάποτε ο Τσουάνγκ Τσου ονειρεύτηκε πως ήταν μια πεταλούδα, μια πεταλούδα που πετάριζε, ένιωθε ωραία, ήταν ευτυχισμένη και δεν γνώριζε τίποτα για τον Τσουάνγκ Τσου. Ξαφνικά ξύπνησε: εκεί ήταν πάλι, πραγματικός και αληθινός, ο Τσουάνγκ Τσου. Τώρα δεν ξέρω αν ο Τσουάνγκ Τσου ονειρεύτηκε πως ήταν μια πεταλούδα ή αν η πεταλούδα ονειρεύτηκε πως ήταν ο Τσουάνγκ Τσου, παρόλο που ανάμεσα στον Τσουάνγκ Τσου και στην πεταλούδα υπάρχει ολοφάνερα μια διαφορά. Έτσι είναι με τη μεταβολή των πραγμάτων….

Η ψυχανάλυση πρέπει να εννοηθεί σαν ένας δρόμος παραίτησης και απελευθέρωσης του ανθρώπου από το βάρος του «εαυτού» και των «προβλημάτων» που ένας «εαυτός» συνεπάγεται.

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΜΕΝΕΤΖΗΣ, Το Όνειρο

~

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ Ronald D. Laing τον Αύγουστο του 1989, τρία χρόνια ακριβώς μετά τον θάνατο του πρώην συνεργάτη και συνοδοιπόρου του David Cooper και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο —–μια καρδιακή ανακοπή–— έκοψε οριστικά τον κρίκο μιας ιστορικής αλληλουχίας πράξεων και ιδεών που από τα μέσα τής δεκαετίας του ’60 περίπου ταυτίστηκε με το όνομα της «αντιψυχιατρικής». Το όνομα στάθηκε συστατικό στοιχείο του μύθου που μια εποχή έπλεξε γύρω από τις πράξεις κάποιων ανθρώπων, μύθου ο οποίος είχε τη διπλή σημασία, να συσκοτίσει παραμορφωτικά από τη μία πλευρά ορισμένες διαστάσεις των γεγονότων, να απονείμει ωστόσο, από την άλλη, μια παράξενη δικαιοσύνη στα πράγματα υπεξαιρώντας την εμπειρική, επεισοδιακή τους ύπαρξη και ανάγοντάς τα στην τάξη μιας ιστορικής «ουσίας» – αποδίδοντάς τα, με άλλα λόγια, σε ό,τι αποκαλούμε πνεύμα μιας εποχής. Λέμε του μύθου επειδή εν προκειμένω οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτών των πράξεων ποτέ δεν συναίνεσαν πραγματικά ούτε αποδέχθηκαν τον τίτλο. Το όνομα «αντιψυχιατρική» ήταν επινόηση του David Cooper στη διάρκεια μιας σειράς πολεμικών με την ιδρυματική ψυχιατρική γύρω στα 19661· αρκετά χρόνια αργότερα, σε μιαν απάντησή του στον Giovanni Jervis (1978)2, εξηγεί τους όρους υπό τους οποίους επινοήθηκε αυτή η προβληματική έννοια και γιατί δεν χρειάζεται να υποστηριχθεί περαιτέρω, ενώ ο Ronald Laing την αρνήθηκε κατηγορηματικά δηλώνοντας επανειλημμένα, «δεν είμαι αντιψυχίατρος, είμαι ψυχίατρος». Ωστόσο, χάρη σε μια σοφή ειρωνεία των πραγμάτων, η ζωή και το έργο τους καταχωρήθηκε οριστικά υπό αυτό το έμβλημα· έτσι θ’ αποδεχθούμε κι εμείς έναν όρο ο οποίος επιβλήθηκε σε αυτή τη συζήτηση μιλώντας για «αντιψυχιατρική», μόνο που πάντοτε όποτε χρησιμοποιούμε την έννοια ο αναγνώστης θα πρέπει νοερώς να προσθέτει τα εισαγωγικά της.

Ο μύθος αυτός που τους ανέδειξε σε ό,τι όντως εσήμαναν για μία γενιά, δίνοντάς τους μια θέση στο πάνθεο των —–ενμέρει κατασκευασμένων από τη μαζική κουλτούρα, ενμέρει στις αντίποδες αυτής ως επίκεντρο μιας αυθεντικής πνευματικής επιρροής— πολιτισμικών της ηρώων, ανάμεσα στον Μπομπ Ντύλαν και τον Τσε Γκεβάρα, τον Άλεν Γκίνζμπεργκ και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, έδωσε στη ζωή και στο έργο των Ronald Laing και David Cooper μια σημασία που δεν θα έπρεπε να βιαστούμε να καταγγείλουμε ως ψευδή: στο επίκεντρο μιας προνομιακής σύγκλισης ρευμάτων σκέψης και έμπνευσης, στον στρόβιλο μιας ανάδυσης νέων φαντασιακών σημασιών που συγκλόνισαν τις δυτικές κοινωνίες πριν από λίγες ακόμα δεκαετίες, αυτό το έργο και αυτή η ζωή στάθηκαν ανοιχτά στο κέλευσμα των καιρών, περισυλλέγοντας τα σπέρματα τού καινούργιου και την ουτοπία ενός μέλλοντος που δεν θα μοιάζει με ό,τι προηγήθηκε· και είναι αυτή ακριβώς η ανοιχτότητα που κάνει ένα έργο να αίρεται, αιφνίδια και σε πείσμα όλων του των αδυναμιών, στα επίπεδα εκείνου που ονομάζουμε «πνεύμα της εποχής». Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο, πρέπει να δούμε καθαρά και να πούμε ότι οι Laing και Cooper βρέθηκαν στην εμπροσθοφυλακή των αναζητήσεων που γέννησε μια εξαιρετική εποχή, αναζητήσεων των οποίων οι συνέπειες δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τον κύκλο τής ζωής τους, ενώ εγγράφονται ως προνομιακό και απέραντο έργο της γενιάς που χρεώνεται με την αλλαγή της χιλιετίας. Οι κριτικές που τούς απευθύνθηκαν τις περισσότερες φορές αγνοούν ή παρανοούν συστηματικά την ολότητα του έργου τους και τη σημασία αυτού του γεγονότος· και όπου δεν την παρανοούν προτιμούν να επαναφέρουν αυτή τη σημασία πίσω, στους κλειστούς τόπους από τους οποίους η ίδια θέλησε να δραπετεύσει: κλείνουν, εκεί που εκείνοι προσπάθησαν να ανοίξουν. Γι’ αυτό και η απόπειρα να επανατοποθετήσουμε τούτο το έργο, ενάντια αλλά και διαμέσου των μυθοποιήσεων που συχνά το ανέδειξαν, ενάντια αλλά και διαμέσου των κριτικών οι οποίες τού απευθύνθηκαν, μέσα στη ροή των ιστορικών αλληλουχιών που το γέννησαν και στην αληθινή του θέση ως προς τις σημασίες που κατόρθωσε να γεννήσει, αποτελεί ταυτόχρονα ένα έργο αναψηλάφησης αυτού που έχει ήδη ανοιχτεί ως ιστορική δυνατότητα για μας, σήμερα, εξερεύνηση δρόμων που ακόμη περιμένουν τη χαρτογράφησή τους, αμετάκλητα στραμμένων ωστόσο προς το μέλλον.

Διαβάστε τη συνέχεια στο ιστολόγιο του Φώτη Τερζάκη

Συνέντευξη του Θ. Δρίτσα: Κοινωνιολογία των αισθήσεων και των παραισθήσεων του Georg Simmel

press publica

Θανάσης Δρίτσας:

Κοινωνιολογία των αισθήσεων και των παραισθήσεων του Georg Simmel

 
ΔΡΙΤΣΑΣ-6

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Με αφορμή το προφητικό βιβλίο του Γερμανού φιλόσοφου και κοινωνιολόγου Georg Simmel (1858-1918) που για πρώτη φορά εκδόθηκε το 1903 με τίτλο Μητροπολιτική Αίσθηση: Οι μεγαλουπόλεις και η διαμόρφωση της συνείδησης και κυκλοφόρησε πρόσφατα σε ελληνική μετάφραση (2017) από τις εκδόσεις Άγρα, συνομιλούμε  με τον Θανάση Δρίτσα καρδιολόγο, Αναπληρωτή Διευθυντή στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, συνθέτη και συγγραφέα.

Το θεωρείτε προφητικό για την εποχή που γράφτηκε (1903). Τι πραγματεύεται το βιβλίο και γιατί το θεωρείτε προφητικό;

Το βιβλίο είναι προφητικό διότι παρά τα πενιχρά επιστημονικά δεδομένα της εποχής που γράφτηκε συνδέει τις αισθητηριακές εμπειρίες του κατοίκου της σύγχρονης μεγαλούπολης με ζητήματα υγείας που αντιμετωπίζει σήμερα ο αστικός χώρος όπως πχ την υπερδιέγερση του αυτόνομου νευρικού συστήματος, το χρόνιο στρες, την κατάθλιψη, το άγχος και την αρνητική ψυχολογία. Είναι ενδιαφέρον διότι ο Simmel δεν ήταν γιατρός και δεν είχε καν υποπτευθεί την κλινική αξία που θα αποκτούσαν οι κοινωνιολογικές του παρατηρήσεις. Το ενδιαφέρον του δοκιμίου αυτού προσεγγίζει πρωτοποριακά την «Πόλη» όχι απλά ως φυσικό χώρο ή κοινωνική δομή αλλά την εξετάζει με βάση όρους σωματικών εμπειριών. Ο κοινωνιολόγος Simmel εξηγεί με σαφήνεια τι είναι για αυτόν η μητρόπολη: ένα χωνευτήρι μετάλλαξης των αισθητηριακών εμπειριών.  Για πρώτη φορά ένας μελετητής των αρχών του 20ου αιώνα προαναγγέλει τις βιολογικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της αστικής ανάπτυξης. Βασικά προαναγγέλει τις βιολογικές επιπτώσεις της υπερδιέγερσης του αυτόνομου νευρικού συστήματος λόγω κορεσμού των αισθήσεων από βομβαρδισμό με πληροφορίες.

Με ποια αφορμή κάνει ο συγγραφές αυτές τις παρατηρήσεις και σε ποια πόλη της Ευρώπης βασίστηκε η μελέτη του;

Με αφετηρία της παρατηρήσεις του για τη ζωή στο Βερολίνο του 1902 συνθέτει την προσωπογραφία του κατοίκου της μεγαλούπολης που ήταν τότε, όπως αντιλαμβάνεσθε, πληθυσμικά πολύ μικρότερο από το σημερινό Βερολίνο. Τότε μιλούσαμε για μεγάλες πόλεις εκατοντάδων χιλιάδων και σήμερα μιλάμε για πόλεις τουλάχιστον 5-10 εκατομμυρίων κατοίκων στην ευρωπαική ήπειρο. Τρία είναι σύμφωνα με τον Simmel τα κύρια χαρακτηριστικά της μητροπολιτικής νοοτροπίας: η διανοητικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, ο απρόσωπος τρόπος των συναλλαγών και ο ακατάδεκτος και απαθής χαρακτήρας των κατοίκων. Η εξήγηση που προσφέρει ο συγγραφέας για τα μητροπολιτικά χαρακτηριστικά είναι ότι η εντατικοποίηση της αισθητηριακής εμπειρίας μέσα από την ταχεία έκθεση σε οπτικά, ακουστικά, οσφρητικά και απτικά ερεθίσματα διεγείρει το νευρικό σύστημα. Χαρακτηριστικά περιγράφει ο Simmel ότι η αυξημένη κυκλοφορία στους δρόμους απαιτεί μια αύξηση της ενστικτώδους προσοχής, η κυριαρχία της τεχνολογίας στο οικιακό περιβάλλον αυξάνει τις μηχανιστικές πρακτικές, ο πολλαπλασιασμός των φωτεινών αντανακλάσεων στην άσφαλτο και στις βιτρίνες, η νυχτερινή επικράτεια των φωτεινών επιγραφών καθιστούν πχ την όραση περισσότερο ενεργή αλλά παράλληλα το βλέμμα εξαντλείται.

Ποιες είναι οι διαφορές που εντοπίζει ο συγγραφέας μεταξύ της ζωής στις πόλεις σε σχέση με την ύπαιθρο χώρα όσον αφορά τις αισθητηριακές εμπειρίες;

Τα ετερογενή ερεθίσματα της ζωής στη μεγαλούπολη σύμφωνα με τον Simmel έρχονται σε αντίθεση με τις εύρυθμες και οικείες εντυπώσεις που παρέχουν οι μικρές πόλεις και ο κόσμος της υπαίθρου. Στις μεγαλουπόλεις οι αισθητηριακές αντιδράσεις είναι φαυγαλέες, γρήγορες, ασυνεχείς. Ενώ στις μικρές πόλεις οι ρυθμοί είναι αργότεροι και η ζωή βασίζεται στις αισθήσεις και το συναίσθημα στις μεγαλουπόλεις οι συνδιαλλαγές απαιτούν μια μεγαλύτερη αφαιρετική ικανότητα. Το οπλοστάσιο των ανθρωπίνων αισθήσεων δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις εξαντλητικές ταχύτητες μεταβολής των ερεθισμάτων και έτσι ο κάτοικος της μεγαλούπολης αναγκάζεται να επιστρατεύσει τη σκέψη προκειμένου να προστατευθεί από τις μεταβολές και την ένταση των ερεθισμάτων. Έτσι προκειμένου να προστατευθεί ο άνθρωπος της πόλης αντιδρά με την νόηση και όχι με το θυμικό του.

Επιπλέον ο Simmel διατυπώνει μια εξαιρετικά οξυδερκή και προφητική παρατήρηση: θεωρεί ότι η διανοητικοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων στο αστικό περιβάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι η μητρόπολη αποτελεί έδρα της οικονομίας του χρήματος. Ο συγγραφέας διατυπώνει την άποψη ότι με την υπολογιστική φύση του χρήματος ήρθε στη σχέση των στοιχείων της ζωής μια ακρίβεια, μια βεβαιότητα στη διαπίστωση ισοτήτων και ανισοτήτων, μια μονοσημία στα κανονίσματα και στα ραντεβού, όλα αυτά εκδηλώνονται εξωτερικά με τη διάδοση των ρολογιών τσέπης. Ο ρυθμός που διέπει τις ζωές των ανθρώπων δεν είναι πια ο βιολογικός ρυθμός της ημέρας-νύχτας, των εποχών, του έτους αλλά γίνεται ο αυστηρός ρυθμός του ρολογιού που δεσπόζει σε αίθουσες  χρημαστηρίων ή σε σιδηροδρομικούς σταθμούς.

Πως συνδέεται η «Κοινωνιολογία των Αισθήσεων» του Simmel με τα δεδομένα της ιατρικής και τα σύγχρονα προβλήματα υγείας;

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Simmel προφητεύει την υπερδιέγερση του αυτόνομου νευρικού συστήματος και τις σύγχρονες επιπλοκές του χρόνιου στρες ως επακόλουθο της χρόνιας-παρατεταμένης έκκρισης των ορμονών αδρεναλίνης και κορτιζόλης στα πλαίσια του αισθητηριακού βομβαρδισμού. Οι αμυγδαλωτοί πυρήνες (amygdala) μέσα στον εγκέφαλο μας είναι άλλωστε οι συσκευές που ρυθμίζουν τις αντιδράσεις φόβου, πανικού, την αντίδραση στο οξύ στρες και δέχονται κατεξοχήν ερεθίσματα από τα αισθητήρια. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αμυγδαλωτός πυρήνας βρίσκεται (προσεγγιστικά) εκεί όπου θεωρητικά συναντάται η ευθεία κάθετος στο κρανίο που περνά μέσα από την κόρη του ματιού με την ευθεία η οποία περνά από το αυτί μας και είναι κάθετος στο κρανίο. Κατά προέκταση οι αμυγδαλωτοί πυρήνες είναι σημεία αισθητηριακών συναντήσεων όρασης και ακοής.

Όταν υπάρχει διέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος (το συμπαθητικό είναι το τμήμα του αυτόνομου που κάνει πχ την καρδιά μας να χτυπάει γρήγορα ενώ το παρασυμπαθητικό αργά) παράγεται μεγάλη ποσότητα αδρεναλίνης και κορτιζόλης που βοηθάει τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει ένα οξύ-επείγον συμβάν (fight or flight απάντηση λέγεται αυτό). Όταν το ερέθισμα όμως γίνεται χρόνιο επέρχεται μια υπερδιέγερση στο αυτόνομο νευρικό σύστημα το οποίο χάνει τότε και την υγιή μεταβλητότητα του (πχ ο υγιής καρδιακός παλμός έχει μια μεταβλητότητα και δεν έχει απόλυτο χρονισμό όπως ένας μετρονόμος ή ένας βηματοδότης). Η απώλεια μιας μικρής φυσιολογικής μεταβλητότητας στον χρονισμό του καρδιακού παλμού (heart rate variability) έχει βρεθεί ότι αποτελεί αρνητικό προγνωστικό στοιχείο αυξημένης πιθανότητας αιφνιδίου θανάτου. Γενικά τα φυσικά συστήματα όσο και τα βιολογικά συστήματα που ισορροπούν διακρίνονται από παρουσία μεταβλητότητας και όχι από έλλειψη μεταβλητότητας. Ο απόλυτα αμετάβλητος βιορρυθμός σε οποιοδήποτε βιολογικό μέγεθος αποτελεί δείγμα ασθένειας και όχι υγείας. Η υπερδιέγερση του αυτόνομου νευρικού συστήματος έχει συσχετισθεί επίσης με αυξημένη πιθανότητα αρρυθμιών που μπορούν να προκαλέσουν αιφνίδιο θάνατο ή με αυξημένη αρτηριακή πίεση και αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης στεφανιαίου επεισοδίου πχ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Επίσης η αισθητηριακή σύγχυση και η υπερδιέγερση των αισθήσεων έχει πιθανά οδηγήσει προς την κοινωνία των «παραισθήσεων» και ότι μπορεί να σημαίνει αυτό στη γλώσσα της σύγχρονης ψυχοπαθολογίας.

Σύμφωνα με τον Simmel η αστική ανάπτυξη συνδέεται με κοινωνίες που έχουν καταργήσει την υγιή μεταβλητότητα και βασίζονται σε αντίληψη αμετάβλητου χρονισμού τύπου ωρολογίου. Αν και δεν μπορεί κανείς να συνδέσει απευθείας κοινωνιολογικά δεδομένα με βιολογικές παραμέτρους όμως υπάρχουν σημαντικές αναλογίες.

Έχετε εντοπίσει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα της εποχής μας που σχετίζεται πιθανά με την υπερδιέγερση του νευρικού συστήματος και αυτό είναι το ζήτημα του ύπνου. Όλο και περισσότεροι ανθρωποι πάσχουν από έλλειψη ή προβλήματα ύπνου στην εποχή μας. Πόσο προφητικός μπορεί να είναι ο Simmelκαι σε αυτό το ζήτημα;

Σύμφωνα με αξιόπιστα επιδημιολογικά δεδομένα ένας στους τρείς αμερικανούς πολίτες (οι ΗΠΑ είναι και μοντέλο της σύγχρονης αστικής ανάπτυξης) κάνει ελλιπή ή έχει προβλήματα ύπνου. Είναι γνωστό ότι η στέρηση του ύπνου (ή/και πρόβλημα ύπνου) έχει συνδεθεί με αυξημένη νοσηρότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα, τροχαία ατυχήματα, καρκίνο, εγκεφαλικά επεισόδια, διαβήτη, υπέρταση και προβλήματα ανοσολογικής απόκρισης σε λοιμώξεις. Παράγοντες που σχετίζονται με αυπνία και προβλήματα ύπνου είναι το κάπνισμα, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, η παχυσαρκία, η εντατικοποίηση της εργασίας και το άγχος και χρόνιο στρες με το οποίο συνδέεται. Εξωθούμαστε σε μια κοινωνία που το εργασιακό ωράριο να γίνει αν είναι δυνατόν 24 ώρες το 24ωρο. Τις καταστρεπτικές επιπτώσεις στον ύπνο των εργαζομένων έχει εντοπίσει ο Jonathan Crary καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο πανεπιστήμιο Columbia και έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο: 24/7 Late Capitalism and the end of sleep (μτφρ. Ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου).

Ο Simmel δεν αναφέρει κάτι για τα ζητήματα ύπνου αλλά νομίζω και αυτό εντάσσεται στην αισθητηριακή υπερδιέγερση που βάζει ως κύριο ζήτημα της αστικής υπερανάπτυξης μέσα στον 20ο αιώνα και να σκεφτούμε ότι όταν έγραψε το βιβλίο είχε μια εικόνα της αστικής ανάπτυξης πολύ μικρότερης κλίμακας σε σχέση με την σημερινή.

Πόσοι συνάδελφοι σας μπορούν να διαβάσουν το βιβλίο του Simmel με ανοιχτό μυαλό και να το συνδέσουν με μεγάλα ζητήματα της υγείας σήμερα;

Ενδεχόμενα λίγοι αλλά σίγουρα εκλεκτοί. Το βιβλίο βάζει κατά την άποψη μου και ένα άλλο σημαντικό θέμα: ότι η λύση πολλών μελλοντικών επιστημονικών προβλημάτων θα είναι πλέον «διεπιστημονική». Οι γιατροί πρέπει να μάθουν να ακούνε ακόμη και τους κοινωνικούς επιστήμονες με ευήκοα ώτα αλλά και επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων που μπορεί να συνεισφέρουν σε έναν ουσιαστικά γόνιμο διεπιστημονικό διάλογο.

Αναδημοσίευση από το Press Publica

Θερινό Βιβλιοστάσιο 2017

 

Basic RGB

 

Ανάμεσα σε Κρότους και Σιωπές (συνεργασία μας με το Νόστιμον Ήμαρ) – Πρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης Χαλκιδικής: «Γιατί χρειάζεται ένας νέος, ενιαίος φορέας των Κέντρων Πρόληψης;»

Νόστιμον Ήμαρ

Γιατί χρειάζεται ένας νέος, ενιαίος φορέας των Κέντρων Πρόληψης;

 

Jacek Yerka 225e2a77a959t

Του Τάσου Καραφουλίδη*

Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και από το 2007 μέχρι σήμερα στο Διοικητικό Συμβούλιο -αρχικά ως Αντιπρόεδρος και στη συνέχεια ως Πρόεδρος- του Κέντρου Πρόληψης των Εξαρτήσεων & Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας «ΠΝΟΗ», που δραστηριοποιείται στην Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής.

Στην αρχή δεν ήξερα για τις εξαρτήσεις, τα αίτιά τους και την πρόληψη. Φανταζόμουν διάφορα και νόμιζα ότι κάτι ήξερα και εγώ, όμως αποδείχθηκαν άλλα λίγα και άλλα άσχετα. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να γνωρίσω τι σημαίνουν όλα αυτά που αφορούν μια υπηρεσία που χρειάζεται να διοικώ, πράγμα που τελικά δεν είναι αυτονόητο, όπως κατάλαβα στην πορεία. Ακόμα και το ότι μπορώ τώρα να λέω ότι «προσπαθώ», πιστεύω ότι είναι ένα προχώρημα που έχω κάνει στη ζωή μου, σε σχέση με το να λέω ότι «ξέρω». Και αυτό, νομίζω, σημαίνει ότι κάτι έχω αρχίσει να καταλαβαίνω για την πρόληψη, το σκεπτικό της, το πνεύμα της. Και το οφείλω στις εργαζόμενες του Κέντρου Πρόληψης, στην υπομονή τους να μου εξηγούν και να με ενημερώνουν όλα αυτά τα χρόνια, κυρίως όμως στη δουλειά τους στις τοπικές κοινωνίες της Χαλκιδικής και σε όσα παίρνω πίσω από τον κόσμο για τη δουλειά αυτή.

Είναι πολύς ο κόσμος αυτός. Γονείς, δάσκαλοι, καθηγητές, νηπιαγωγοί, ιερείς, αστυνομικοί, αιρετοί, επαγγελματίες υγείας που έχουν παρακολουθήσει ομάδες του Κέντρου Πρόληψης. Είναι και οι επαγγελματίες άλλων κοινωνικών υπηρεσιών, που με καθοριστικό τον ρόλο των εργαζομένων της «ΠΝΟΗΣ» έχουν φτιάξει εδώ και χρόνια μία ομάδα δικτύωσης με σκοπό τη συνεργασία, την αλληλοβοήθεια, και τη σωστή παρέμβαση για πολλά ζητήματα και έχουν δώσει απαντήσεις σε κρίσιμες καταστάσεις. Είναι οι ομάδες αυτοδιαχείρισης, είναι οι μικτές ομάδες Διευθυντών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, είναι -το πιο πρόσφατο- η θεματική εβδομάδα για τους μαθητές των Γυμνασίων του νομού μας, είναι οι άνθρωποι  που έχουν  πρόβλημα κι έρχονται στο Κέντρο Πρόληψης, το οποίο με απλά λόγια είναι «πρώτη πόρτα» που χτυπά ένας ολόκληρος νομός.

Καταλαβαίνω, πια, ότι όλη αυτή η προσφορά στις τοπικές κοινωνίες δεν είναι απλά δουλειά. Είναι δέσμευση, φροντίδα και αυτοθυσία. Δεν μπορεί καθένας να κάνει πρόληψη, όσα πτυχία και να έχει. Γιατί  η προσφορά αυτή, δηλαδή η πρόληψη που απλώνεται σε όλους χωρίς εξαιρέσεις, ταιριάζει σε ανθρώπους που νοιάζονται και καταλαβαίνουν. Αλλά  και επειδή η προσφορά γίνεται σε συνθήκες που κανένας δεν μπορεί να αντέξει, αν βάζει την ατομική του ηρεμία πάνω από το κοινό καλό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο Νόστιμον Ήμαρ

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου

Σωματείο_logo_κόκκινο

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
prolipsiworkers@gmail.com

04/07/2017

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Το νέο ΔΣ του Σωματείου

Συνάδελφοι χαίρετε.

Σας ενημερώνουμε ότι τη Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017, συγκεντρώθηκαν οι πλειονοψηφήσαντες σύμβουλοι των εκλογών της 16ης Ιουνίου 2017 κατόπιν πρόσκλησης του πρώτου πλειονοψηφήσαντος συμβούλου σύμφωνα με το καταστατικό του Σωματείου, και συγκροτήθηκαν σε σώμα Δ.Σ. ως εξής:

Πρόεδρος: Νίκος Λάιος
Αντιπρόεδρος: Ναταλία Ζαχαρτζή
Γενική Γραμματέας: Άννα Χατζηνταή
Ταμίας: Σάββας Παντελίδης
Οργανωτική Γραμματέας: Πόπη Λυμπέρη
Υπεύθυνος Τύπου: Αλέξανδρος Σταθακιός
Μέλος: Βασιλική Παπαλάμπρου

Στη συνέχεια, η Βασιλική Παπαλάμπρου ορίστηκε εκπρόσωπος του ΔΣ στην Επιστημονική Επιτροπή του Σωματείου, με αναπληρωματικό της τον Αλέξανδρο Σταθακιό, σύμφωνα με το καταστατικό.

Η συγκρότηση του ΔΣ σε σώμα και ο ορισμός εκπροσώπου του στην Επιστημονική Επιτροπή έγινε με ομόφωνη ψήφο των 7 μελών.

Κατόπιν πρότασης του προέδρου, που έγινε ομόφωνα δεκτή, θα εφαρμοστεί σύστημα εναλλαγής σε θέσεις, με τρόπο για τον οποίο θα ενημερωθείτε στη συνέχεια.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς,
Το ΔΣ του Σωματείου