ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ
prolipsiworkers@gmail.com

29/04/2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ώρες (πριν την Πρωτομαγιά)

Δεν είναι ώρες για μεγάλα λόγια. Δεν είναι ώρες για «ακτιβισμό» από υποχρέωση.

Αλήθεια, μέχρι πρόσφατα αρκετοί είχαν να «διαλέξουν»: ανάμεσα σε ψόφιες εκδηλώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς και σε μεταμοντέρνες «εφόδους στην ύπαιθρο».

Τα δύσκολα ερωτήματα κρυμμένα. Στη μια περίπτωση, κάτω από αραχλιασμένα λόγια των «ειδικών» του εργατικού κινήματος. Στην άλλη, μες στην κατανάλωση μιας φύσης-αντικείμενο.

Σε κύκλους προοδευτικούς, ένα καλό μείγμα των δυο περιπτώσεων όχι μόνο δεν θεωρούνταν ότι βλάπτει, παρά σε καθιστούσε και ισορροπημένο.

Όχι πως δεν έσπαγε η ισορροπία αυτή, στις μεγάλες ώρες που ο καημός του λαού έγινε συνάντηση, πλημμύρισε τη χώρα κι έκανε τις καρδιές να φτερουγίσουν.

Σήμερα, όμως, που τα φτερά μίκρυναν πολύ και όλες οι δυνατότητες δείχνουν λιγότερες, κυριαρχεί το «θα μείνω σπίτι». Κατηγορούνται γι’ αυτό οι πάντες και τα πάντα. Εύκολο. Δύσκολο είναι να τεθεί το ερώτημα: «γιατί να πάει ο κόσμος σε μια πορεία τυπική;» Δεν πολυακούγεται. Λείπει. Προέχουν οι απαντήσεις, σε κάνουν να φαίνεσαι εξυπνότερος…

Λείπουν πολλά κι η απουσία είναι μια κραυγή που δεν καλύπτεται όσο κι αν ανέβουν τα βόλιουμ στις ντουντούκες και στα ηχεία. Δεν καλύπτεται ούτε κάτω απ’ τις άχαρες αφίσες για την Εργατική Πρωτομαγιά, στα ίδια γνωστά χρώματα, με τα ίδια γνωστά δημιουργικά και συνθήματα, που δεν λένε τίποτα ενδιαφέρον.

Είναι ώρες γι’ αυτά που λείπουν. Ώρες για μεγάλες ιδέες. Ώρες για μεγάλες αξίες. Ώρες και για μεγάλες παρέες. Από αυτές που δεν φτιάχνονται από υποχρέωση, αλλά από Ανάγκη, Λόγο και Έρωτα.

Σαν και την άνοιξη, που πάλι έρχεται και πάλι μας αργεί.

Κάπου εκεί μέσα, κάπως έτσι, θα ’μαστε κι εμείς. Σε λίγες ώρες. Γυρεύοντας. Δεν διαφέρουμε από πριν. Και δεν είμαστε όπως πρώτα.

Το Δ.Σ. του Σωματείου